De periode van rust heeft me goed gedaan. Vanaf nu begint het toch te kriebelen om te gaan trainen. Vrijdag wordt een controle echo genomen van de achillespees. Daarna weet ik of ik al dan niet mijn trainingen mag hervatten. Ik denk eerder dat de rust met 2 weken zal verlengd worden. Zowel de huisarts als kiné geven me te kennen dat het beste zal zijn om geduld te oefenen.

Ondertussen probeer ik de conditie te onderhouden met fietsen op de home trainer, versterkende oefeningen, aquajoggen en zwemmen. Vooral het laatste begin ik meer en meer graag te beoefenen. Jammer dat het fietsen niet echt mijn ding is, anders zou ik gerust eens een kwart triathlon meedoen.

Ik hoop begin-half november terug te kunnen trainen. Hoe mijn wedstrijdschema er zal uitzien heb ik nog geen flauw idee.

Zondag 12 oktober: D-day voor trainingsmakker Stijn Fincioen. Zijn eerste marathon, die plaats vond in Eindhoven, stond op het programma. Normaalgezien ging ik hem hazen tot 25km voor een tijd van 2u25. Mijn blessure besliste daar anders over.

Niet getreurd, samen met vrouw, kind en onze beste vrienden reden we richting Eindhoven. Ik keek er naar uit om Stijn en Tom (die haasde voor 2u30) aan te moedigen. Toen we aan de start stonden, was ik zenuwachtig in hun plaats.

We stonden aan een punt waar we de atleten 4x konden zien tijdens de ganse wedstrijd. Het was een genot om de afrikanen te zien lopen, zweven...Telkens Stijn passeerde schreeuwde ik mijn longen uit het lijf. Enkele hollanders keken maar raar op. Stijn zat in een ideaal groepje en was van bij het begin perfect op schema.

Stijn vervolledigde de wedstrijd in een eindtijd van 2u26'10". Dit voor zijn eerste marathon! Dat beloofd voor de komende marathons.

Meer en meer begint de drang te komen om de marathon te hervatten. Nu nog proberen de trainer te overtuigen...-)

De dag na de wedstrijd ging ik zo snel als mogelijk op bezoek bij mijn huisarts. Een echo moest uitsluitsel brengen. Indien het een gewone ontsteking is, zou ik er met een maand vanaf moeten geraken. Bij een zware ontsteking mag ik er 2 weken niet op steunen en wordt de rustperiode ongeveer 10 weken. Vooral dat laatste had ik schrik.

Na het nemen van de echo bleek het om een gewone ontsteking te gaan. Er is vocht aanwezig wat de oorzaak is van de zwelling. Binnen 3 weken neem ik terug een echo om te kijken hoe de ontsteking evolueert. Indien dit gunstig is, zou ik rustig mijn trainingen mogen hervatten.

Voorlopig hou ik het de komende weken op stabilisatieoefeningen, aquajoggen en fietsen.

De oorzaak van de ontsteking is het feit dat ik een voorvoetloper ben. Daardoor belast ik mijn achillepezen tot 30% meer dan wanneer ik normaal zou afrollen. Versterkende oefeningen voor beide pezen zullen vanaf nu ook nodig zijn.

In Breda gebeurde hetgeen ik voor vreesde: een eerste opgave in een wedstrijd. De achillespees speelde me teveel parten...

Samen met trainer Mark maakte ik de trip naar Breda. Al gauw bleek het weer een serieuze spelbreker te zijn. Daar waar er vorig jaar voor de 5 en 10km veel publiek langs de kant stond, was er dit jaar geen kat te zien.

Mijn opwarming verliep vrij vlot: frisse benen, (nog) geen last van achillespees. Er stond veel wind maar door de regen verlangde ik om de wedstrijd aan te vatten. Het was van groot belang om met het juiste groepje mee te zijn.

Van bij het startschot bevond ik me in een tweede groepje van ongeveer een twaalftal atleten met o.a. Frank Bollen, Colin Bekers, Sander Schutgens,...We haspelden de eerste kilometers vrij goed af. Het gevoel was goed, ik had men start zeker niet gemist. Na 4 kilometers brak de omvangrijke groep in twee. Frank Bollen liep een versnelling hoger. Ik kon dat tempo niet aan en paste wijselijk.

Ik bevond me nu in een derde groep met Robert Ton, Timothy Karanu, Christian de Lie. We kwamen door aan km punt 5 in een tijd van 15'51. Een doortocht waar ik vooraf wou tekenen. Zelf deed ik niet veel kopwerk. Het gevoel was nog altijd hoopgevend. Tot km 8 ik terug de gekende stijfheid voelde in de achillespees. De pijn werd erger met de meter ik loopte.

Het punt van de 10km haspelden we af in 31'54". Met de hinder van de pees in het achterhoofd hoopte ik op een tijd binnen de 1u08'. De pijn was echter niet te houden en ik moest noodgedwongen mijn concurrenten laten gaan. Ik liep op een trager tempo om mijn pees te ontlasten maar beter werd het niet integendeel...

Telkens probeerde ik om met mijn linkerbeen te corrigeren maar het haalde niets uit. Bij de eerste doortocht van het centrum aan punt km 12 besloot ik uit de wedstrijd te stappen. Het risico om een scheur op te lopen wou ik niet nemen.

In de vier jaar dat ik nu met atletiek bezig ben is dit mijn eerste opgave in een wedstrijd. De teleurstelling was natuurlijk vrij groot. Ik had echter geen andere keus. Een rustperiode is nu aan de orde. Daardoor mis ik natuurlijk Eindhoven. Ik ging hazen op de marathon voor een tijd van 2u25'. Het is spijtig om clubmakker en vriend Stijn Fincioen niet te kunnen helpen bij zijn eerste kilometers van zijn marathon. Ik wens hem alleszins heel veel succes!!!

Een dikke merci aan trainer Mark die met me mee ging naar Breda en me tijdens en na de wedstrijd hielp